Posthane

Bir varmış,bir yokmuş.Evvel zaman içinde kalbur saman içinde,keloğlandanda önceki bir devirde,devler ve insanlar beraber yaşarmış.Devler insanlara,insanlar devlere zarar vermezmiş.Kardeş kardeş yaşarlarmış.Masalımızın geçtiği kasabada da bir dev varmış.Kasabanın kenar sokaklarından birinde bir devin sığabileceği büyüklükte bir evde yaşarmış.Kasaba halkı deve karışmaz dev kasaba halkına karışmazmış.Dev elma yermiş,erik yermiş ama insan yemezmiş.Bir gün bir adam gelmiş.Kasaba halkına ''Anaa burda dev var,yer lan bu sizi'' demiş.Kasaba halkı şaşırmış,''yıllardır beraberiz bişey yapmadı'' demiş. Adam, ''siz bilmezsiniz,ben ne devler gördüm,yer bu sizi! demiş.Kasaba halkını almış bir korku.İçlerine kurt düşmüş bir kere.Sonra bir gün toplanmışlar,devin evine yürümüşler.Ellerinde sopalar, sabanlar,silahlar.Dev bakmış kasaba halkı onun evini sarmış,çıkarmış kafasını pencereden ''bi sittirin gidin lan,uyucaz şurda iki dakka'' demiş.Ama kasaba halkı dinlememiş.''Sen bizi yiceksin'' demişler.''Lan bunca yıldır beraber yaşıyoruz kaçınızı yedim ha?'' demiş.Kasaba halkı dinlememiş,''sittir lan kasabamızdan,biz bizden olmayanı istemiyoruz'' demişler.Saldırmışlar,devin evini başına yıkmak istemişler.Dev çok kızmış,çıkmış dışarı, hepsini yemiş.Bu olay ülkenin geri kalanında duyulunca,insanlar devlere saldırmaya başlamış.Diğer devlerde çok kızmış,başlamışlar insanları yemeye.Bütün insanları yemişler.Ta ki dünyada bir tek insan bile kalmayana dek.Bakmışlar ortada hiç insan kalmamış,kendilerine insan demişler.Gerçek insanlar 30-40 cmlik varlıklarmış aslında.Ama hiç gerçek insan kalmadığı için devler bile unutmuş gitmiş bu gerçeği zamanla,kendini insan sanmaya başlamış hepsi.Onlar ermiş muradına,biz çıkalım kerevetine..