Posthane

 

Yahu son zamanlarda herşey o kadar ters gidiyor ki başıma gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiştir. Hadi  bir kısmını doğuştan gelen "amaaaaan" diyebilme yeteneğimle savuşturabiliyorum. Ama son 2 gün öyle abuk durumlar oldu ki pes etme noktasına geldim.

Köpeklerle aramın iyi olmadığını yazmıştım vakti zamanında.(bkz: Havlayan köpek ısırır koş abi!) Daha önce yazdım mı bilmiyorum ama bizim evin civarında hayli köpek var.Ankaralılar bilir 100. Yıl'da bir köpek barınağı var.Ama köpekler barınakta mı barınıyor yoksa bizim sitenin önünde mi belli değil.

Geçen gece hayli geç bir vakitte eve giderken kapının yakınanlarında bir köpek olduğunu farkettim.O an içimden şöyle bir şey geçti; "Ya çocukluktan beri köpeklerden korktum.Ama onlar köpek ben insanım.Hem delikanlı geçiniyorsun madem.Ne yapacak len köpek dediğin,yürü işte.." Bu cesaretle yürüdüm.Zaten ben kapıya yaklaşasıya köpek ortalardan kaybolmuştu.Tam apartmanın bahçe girişine bir iki adım kala bir gürültü koptu ve ayaklarıma bir şeyin çarptığını hissettim.Bir anda ayaklarıma bir köpek atladı. Ben hoşt höt filan deyip bir kaç tekme savurasıya hayvan baya gürültü kopardı.Köpekten kurtulduktan sonra asansörde şöyle bir üstüme başıma bakayım dedim.İlk anda farketmemişim,adi hayvan en sevdiğim kotumu parçalamış ve bacağımı ısırmış.Ertesi gün mecbur hastaneye gittim,haybeye bir sürü iğne yedim.

Ya o değil de..

Ben ömrüm boyunca ne zaman köpek görsem yolumu değiştirdim.Hayatımda ilk kez bir köpekten korkmadım ve yanından geçtim.O da beni ısırdı.Bu ne ya..Şaka gibi!:)

Öbür macerayı da sonra anlatırım.Şimdilik bu kadar..

 

Evet.

      Hem de çok...